Aquaplaning – co robić, gdy auto traci przyczepność na wodzie i jak zmniejszyć ryzyko takiej sytuacji

Gdy auto zaczyna „płynąć” po wodzie, łatwo skupić się na samej utracie przyczepności, a pominąć to, że aquaplaning pojawia się wtedy, gdy woda tworzy poduszkę lub klin między oponą a nawierzchnią. Ryzyko rośnie wraz z warstwą wody i przy dużej prędkości, a najbardziej niebezpieczny może być moment odzyskania kontaktu z drogą. Ten temat porządkuje więc, co dzieje się w kontakcie opona–jezdnia i co realnie wpływa na ograniczenie takich sytuacji.

Jak dochodzi do aquaplaningu i kiedy auto traci kontakt opony z drogą?

Aquaplaning (akwaplanacja, hydroplaning) to sytuacja na mokrej nawierzchni, gdy opona nie jest w stanie skutecznie odprowadzać wody spod czoła. Bieżnik zamiast utrzymywać kontakt z drogą zaczyna „popychać” wodę przed sobą, a przed kołem tworzy się klin wodny. Ten klin stopniowo wpycha wodę pomiędzy oponę a nawierzchnię, tworząc tzw. poduszkę wodną i ograniczając lub przerywając kontakt opony z drogą.

Mechanicznie kluczowy jest moment, gdy ciśnienie hydrodynamiczne wody przesuwanej przez oponę przewyższa nacisk osi pojazdu na drogę. W wtedy auto jest unoszone na wodnej warstwie, a przełożenie ruchów kierownicą na realny kierunek jazdy staje się mocno ograniczone. Zjawisko może pojawić się zarówno podczas jazdy na wprost, jak i w zakrętach, a utrata przyczepności może trwać bardzo krótko.

Ryzyko rośnie, gdy woda ma odpowiednią głębokość i nie jest „wypychana” spod koła przez bieżnik wystarczająco szybko. Podawana granica to warstwa wody o wysokości co najmniej 2,5 mm; w koleinach woda może zalegać nawet na kilka centymetrów. Do aquaplaningu może dojść także nagle, np. po wjechaniu w kałużę lub koleinę, gdy woda zalega na jezdni zamiast być sprawnie odprowadzana przez bieżnik.

W praktyce aquaplaning prowadzi do utraty przyczepności i pogorszenia panowania nad pojazdem: koła poruszają się po warstwie wody, a reakcje na sterowanie i hamowanie stają się trudniejsze do przewidzenia. Szczególnie ważny może być moment, gdy przyczepność zaczyna wracać po krótkim okresie jazdy „na poduszce wodnej”.

Co robić, gdy zaczyna się aquaplaning: pierwsze reakcje i priorytety

Jeśli pojazd zaczyna tracić przyczepność na mokrej nawierzchni, priorytetem jest ograniczenie działań, które mogą pogarszać sytuację. Wskazane są: spokój, brak gwałtownych ruchów oraz stopniowe zmniejszanie prędkości do czasu odzyskania stabilności i kontaktu opon z nawierzchnią.

• Zachowaj spokój: nie panikuj i unikaj nerwowych reakcji.
• Trzymaj kierownicę prosto: unikaj gwałtownych skrętów i staraj się prowadzić pojazd możliwie w tym samym kierunku.
• Delikatnie zdejmij nogę z gazu: zmniejszaj prędkość stopniowo, obserwując zachowanie auta.
• Nie hamuj gwałtownie: nacisk na hamulec utrzymuj łagodnie i tylko w razie potrzeby, aby nie pogłębiać poślizgu.
• Wyłącz tempomat, jeśli jest aktywny: w deszczu ustawienia prędkości nie zawsze pasują do zmieniających się warunków.
• Zwiększ dystans: utrzymuj większą odległość od innych pojazdów, aby mieć więcej czasu na korekty.

W praktyce pozwól, aby samochód przejechał przez wodę możliwie płynnie, a następnie kontynuuj wolniejsze wytracanie prędkości do momentu, w którym kierownica zaczyna zachowywać się przewidywalniej. Dopiero gdy auto wraca do stabilniejszego zachowania, wykonuj delikatne korekty toru jazdy.

Jak odzyskać przyczepność po aquaplaningu: hamowanie, gaz i kierowanie

Ryzyko utraty kontroli może pojawiać się w momencie, gdy opony zaczynają odzyskiwać kontakt z nawierzchnią po aquaplaningu. Wtedy łatwo o nagłe szarpnięcia toru jazdy, zwłaszcza jeśli koła były ustawione pod innym kątem niż zgodny z kierunkiem ruchu. Kolejne ruchy (hamowanie, gaz i kierowanie) warto dopasować do tego, jak auto wraca do przyczepności oraz jaki ma napęd.

• Hamowanie: rozważ hamowanie wtedy, gdy pojazd wydaje się odzyskiwać przyczepność. Ma być to łagodne przyhamowanie, z myślą o odzyskaniu kontroli i ograniczaniu ryzyka pogłębiania poślizgu. Jeśli auto ma ABS, delikatne hamowanie może pomóc w utrzymaniu sterowności, przy unikaniu gwałtownego, agresywnego dociskania hamulca.
• Gaz (zależnie od napędu):
  • FWD (przednie koła): w trakcie odzyskiwania kontroli zwalniaj, a korektę toru wykonuj skrętem w sposób zgodny z kierunkiem, w którym auto stabilizuje się po poślizgu.
  • RWD (tylne koła): w razie potrzeby koryguj delikatnie prędkość i utrzymuj stabilizujący tor jazdy, unikając gwałtownych ruchów.
  • AWD/4×4: kieruj tak, aby ograniczać szarpnięcia toru, a gdy przyczepność wraca — wróć do bardziej neutralnego ustawienia.
• Kierowanie: ogranicz gwałtowne ruchy kierownicą w chwili powrotu przyczepności. Jeśli aquaplaning zaczął się w zakręcie, szczególnie niebezpieczny bywa scenariusz, w którym auto „przechodzi” na prostszy tor i może zbliżać się do pobocza. W takiej sytuacji zwykle pomaga delikatna korekta — stopniowe zmniejszanie kąta skrętu.

Czego unikać podczas aquaplaningu: najczęstsze błędy kierowców

Podczas aquaplaningu reakcje, które mogą pogłębiać poślizg lub utrudniać odzyskanie przyczepności, bywają niekorzystne. Najczęstsze błędy kierowców:

• Gwałtowne naciskanie hamulca: wciskanie hamulca w chwili, gdy koła tracą przyczepność, może pogorszyć sytuację. Często skuteczniejsza jest delikatna reakcja, która nie zwiększa niestabilności.
• Nagłe ruchy kierownicą: gwałtowne skręty w momencie odzyskiwania przyczepności mogą doprowadzić do utraty kontroli. Lepiej ograniczyć ruchy kierownicą i wykonywać korekty płynnie.
• Panika i chaotyczne manewry: nerwowe reakcje zwykle kończą się większym „rozjeżdżaniem” auta. Priorytetem jest uspokojenie i możliwie płynne prowadzenie pojazdu do czasu odzyskania stabilności.
• Korzystanie z tempomatu w deszczu: ustawienie tempomatu może ograniczać elastyczność reakcji na zmieniające się warunki. Tempomat bywa wyłączany w trakcie jazdy w deszczu po to, by kierowca mógł lepiej dostosować prędkość do sytuacji.
• Zła ocena sytuacji podczas pojawienia się kałuż: wjazd w stojącą wodę bez dostosowania stylu jazdy do warunków zwiększa ryzyko aquaplaningu i utraty przyczepności.

Od czego zależy ryzyko aquaplaningu na mokrej nawierzchni

Ryzyko aquaplaningu na mokrej nawierzchni rośnie, gdy warunki ograniczają zdolność opony do odprowadzania wody spod kół i utrzymania kontaktu z drogą. Na prawdopodobieństwo utraty przyczepności wpływa przede wszystkim prędkość, stan bieżnika i jego rowków, ciśnienie w oponach oraz to, jak woda zalega na jezdni (np. w koleinach i nieckach).

Czynnik	Jak wpływa na aquaplaning
Prędkość	Wraz ze wzrostem prędkości rośnie ryzyko utraty kontaktu opony z drogą, bo szybciej tworzą się warunki dla „klinowania” wody i rośnie ciśnienie hydrodynamiczne. W opisach pojawiają się wartości rzędu ok. 70 km/h i wyżej.
Warstwa wody	Aquaplaning wiąże się z odpowiednią grubością warstwy wody; wskazywane minimum to ok. 2,5 mm. W czasie opadów i przy zaleganiu w koleinach woda może być grubsza.
Koleiny, niecki i ubytki	Zła geometria jezdni (np. koleiny i niecki, ubytki) sprzyja gromadzeniu się wody i utrzymywaniu „rezerwuaru” pod kołami, co zwiększa podatność na utratę przyczepności.
Początek opadów	Nawierzchnia bywa wtedy szczególnie śliska, m.in. dlatego, że woda zmywa z powierzchni zalegające smary i oleje.
Głębokość i zużycie bieżnika	Rowki opon odprowadzają wodę spod kół. Przy zużytym bieżniku skuteczność odprowadzania spada; wskazywana wartość 1,6 mm pogarsza zdolność do usuwania wody w porównaniu do nowych opon.
Ciśnienie w oponach	Zbyt niskie ciśnienie pogarsza warunki pracy opony i ogranicza zdolność do pracy przeciw ciśnieniu hydrostatycznemu popychanej wody. Wskazywana zależność: ubytek ok. 30% zalecanego ciśnienia może zwiększać prawdopodobieństwo uniesienia na „poduszce wodnej” o około 50%.
Szerokość i cechy opony	Zdolność do odprowadzania wody zależy też od konstrukcji opony i jej właściwości; wpływa to na podatność na aquaplaning i na utrzymanie kontaktu z nawierzchnią.

• Odprowadzanie wody przez rowki działa jak kanały dla płynu spod kół, a ich skuteczność spada wraz ze zużyciem bieżnika.
• Kontakt opony z nawierzchnią maleje, gdy warstwa wody i prędkość sprzyjają utracie przyczepności.
• Kombinacja czynników (np. wyższa prędkość + koleiny/kałuże + zużyty bieżnik + niższe ciśnienie) zwykle podnosi ryzyko.

Klin wodny i poduszka wodna: znaczenie warstwy wody

Aquaplaning (akwaplanacja, hydroplaning) zaczyna się wtedy, gdy na mokrej nawierzchni woda tworzy warstwę, która oddziela oponę od drogi i ogranicza kontakt opony z nawierzchnią. Bieżnik nie jest w stanie skutecznie odprowadzić wody spod czoła opony: zamiast utrzymywać przyczepność, zaczyna „popychać” wodę przed sobą. Wtedy przed kołem powstaje klin wodny, który przedostaje się pomiędzy oponę a nawierzchnię i może unosić ogumienie na „poduszce wodnej”.

Mechanicznie istotny jest moment, gdy ciśnienie hydrodynamiczne wody przesuwanej przez oponę przewyższa nacisk osi pojazdu na drogę — wtedy auto zaczyna toczyć się po warstwie wody, a nie po samej nawierzchni, przez co możliwości kierowania i panowania nad pojazdem są ograniczone. Zjawisko może wystąpić, gdy warstwa wody ma co najmniej około 2,5 mm wysokości.

Zwrócenie uwagi na odzyskanie przyczepności może być szczególnie istotne: gdy opona znów zaczyna stykać się z nawierzchnią, zachowanie pojazdu potrafi zmienić się nagle.

Opony i bieżnik: wpływ zużycia oraz zdolności odprowadzania wody

Zużycie opon wpływa na to, jak skutecznie bieżnik odprowadza wodę spod kół. Gdy opona gorzej utrzymuje kontakt z nawierzchnią, a woda tworzy warstwę („poduszkę wodną”), rośnie ryzyko aquaplaningu. W praktyce szczególnie istotna bywa głębokość bieżnika i prawidłowe ciśnienie.

Minimalna przewidziana przepisami głębokość bieżnika to 1,6 mm. Przy takim zużyciu opona ma gorszą skuteczność odprowadzania wody w porównaniu do nowych opon, co zwiększa podatność na utratę przyczepności podczas przejazdu przez warstwę wody. Rowki (kanały) w bieżniku wspomagają usuwanie płynu — gdy są zbyt płytkie albo zanieczyszczone, mają mniejszą „pojemność” na wodę i skuteczność odprowadzania spada.

Równie ważne bywa ciśnienie w oponach, bo wpływa na obszar styku opony z nawierzchnią. Zbyt mała ilość powietrza może pogarszać pracę opony na mokrej nawierzchni, a tym samym sprzyjać aquaplaningowi. Podana zależność mówi, że ubytek o ok. 30% względem zalecanego ciśnienia może zwiększać prawdopodobieństwo uniesienia na poduszce wodnej o około 50%.

Element	Charakterystyka
Minimalna głębokość bieżnika	1,6 mm — przy takim zużyciu odprowadzanie wody jest gorsze niż w przypadku nowej opony
Rowki i „pojemność” na wodę	Rowki działają jak kanały odprowadzające wodę; gdy są zbyt płytkie lub ich skuteczność spada, rośnie ryzyko powstania poduszki wodnej
Ciśnienie w oponach	Zbyt niskie ciśnienie może pogarszać warunki pracy opony na mokrej nawierzchni; spadek o ok. 30% względem zalecanego może zwiększać ryzyko uniesienia
Cecha i szerokość opony	Cecha i szerokość opony mogą wpływać na zdolność do odprowadzania wody i utrzymania kontaktu z nawierzchnią

• Jeśli bieżnik zbliża się do 1,6 mm, skuteczność odprowadzania wody może maleć.
• Sprawne rowki wspierają przepływ wody przez kanały i mogą ograniczać powstawanie poduszki wodnej.
• Prawidłowe ciśnienie może utrzymywać korzystny obszar styku opony z drogą i zmniejszać podatność na uniesienie.

Prędkość, ciśnienie w oponach i stan drogi

Ryzyko aquaplaningu rośnie wraz z prędkością. Wraz ze zwiększaniem tempa jazdy skraca się czas potrzebny na odprowadzenie wody spod opon, a klin wodny szybciej może osiągać warunki sprzyjające ograniczeniu kontaktu opon z nawierzchnią. W praktyce ryzyko bywa wskazywane przy prędkościach rzędu około 70 km/h.

Oprócz prędkości istotna jest ilość i sposób zalegania wody na jezdni. Koleiny i kałuże sprzyjają gromadzeniu wody: koleiny ułatwiają tworzenie „rezerwuaru” wody i mogą utrzymywać ją nawet wtedy, gdy przestaje padać. W efekcie rośnie prawdopodobieństwo aquaplaningu podczas przejazdu przez kałuże, a w trudnych warunkach może dojść do utraty kontaktu wszystkich kół.

Duże znaczenie ma też ciśnienie w oponach. Zbyt niskie ciśnienie może zwiększać ryzyko aquaplaningu, ponieważ pogarsza warunki pracy opony i sprzyja utracie przyczepności na mokrej nawierzchni. W opisach podaje się, że ubytek ok. 30% może wiązać się ze wzrostem prawdopodobieństwa uniesienia o około 50%.

Na przyczepność wpływa także moment rozpoczęcia opadów. Jezdnia bywa wtedy najbardziej śliska, gdy woda zmywa z nawierzchni zanieczyszczenia unoszące się w wodzie, m.in. smary i oleje; w dalszym etapie opadów śliskość może się zmniejszać.

• Prędkość: wraz ze wzrostem tempa jazdy rośnie ciśnienie hydrodynamiczne i skraca się czas odprowadzania wody; ryzyko może pojawić się już około 70 km/h.
• Ciśnienie w oponach: zbyt niskie ciśnienie może zwiększać ryzyko aquaplaningu; w opisach podaje się, że ubytek ok. 30% może wiązać się ze wzrostem prawdopodobieństwa uniesienia o około 50%.
• Stan nawierzchni i woda: koleiny i kałuże ułatwiają zaleganie wody; koleiny mogą utrzymywać „rezerwuar” nawet po ustaniu opadów.
• Początek opadów: nawierzchnia jest zwykle najbardziej śliska, gdy woda zmywa zanieczyszczenia (m.in. smary i oleje); później śliskość może się zmniejszać.

Jak zmniejszyć ryzyko aquaplaningu: technika jazdy i profilaktyka

Przy deszczowej nawierzchni ograniczanie ryzyka aquaplaningu wiąże się ze zmniejszaniem oddziaływania warstwy wody i ciśnienia hydrodynamicznego: dopasowaniem tempa do warunków, zwiększaniem dystansu, przewidywaniem miejsc zalegania wody oraz weryfikacją, czy ogumienie pracuje prawidłowo. Jeśli pojawia się utrata przyczepności, zachowanie kierowcy powinno być dopasowane do sytuacji.

• Dostosowanie prędkości do warunków: w silnym deszczu jedź wolniej, aby zmniejszyć ryzyko utraty przyczepności; niższa prędkość ogranicza też ryzyko pełnego aquaplaningu.
• Utrzymywanie większego dystansu: zachowaj większy odstęp od poprzedzającego pojazdu, aby mieć czas na spokojny przejazd przez wodę i reakcję bez gwałtownego hamowania.
• Obserwacja nawierzchni „w dal”: patrz dalej, aby wcześniej wykryć duże kałuże (często również po bokach jezdni) oraz odcinki, gdzie może gromadzić się woda.
• Omijanie miejsc z zalegającą wodą: w miarę możliwości unikaj kałuż i kolein, w których woda może utrzymywać się także po ustaniu opadów.
• Wyłączenie tempomatu podczas jazdy w deszczu: tempomat może utrzymywać prędkość mimo zmieniających się warunków, więc warto z niego zrezygnować, jeśli jest aktywny.
• Kontrola ciśnienia w oponach: regularnie sprawdzaj ciśnienie i utrzymuj wartości zgodne z zaleceniami; zbyt niskie ciśnienie może pogarszać warunki pracy opony i zwiększać ryzyko utraty kontaktu z nawierzchnią.
• Gdy pojawia się poślizg: najpierw delikatne zwolnienie: jeśli auto zaczyna tracić przyczepność, priorytetem jest zwykle delikatne zmniejszenie prędkości i powrót do kontroli, a dopiero później rozważanie sposobu hamowania.

Dostosowanie prędkości, dystansu i obserwacja nawierzchni

Ryzyko aquaplaningu ogranicza zmiana stylu jazdy tak, by zmniejszyć wpływ warstwy wody i ciśnienia hydrodynamicznego na koła. Chodzi o tempo, dystans oraz przewidywanie miejsc, w których może gromadzić się woda.

• Dostosowanie prędkości do warunków: w silnym deszczu jedź wolniej. Niższa prędkość może skrócić czas wytwarzania filmu wodnego pod kołami i zmniejszyć ryzyko utraty przyczepności.
• Zwiększony dystans: utrzymuj większy odstęp od poprzedzającego pojazdu, zwłaszcza w ulewę. Większy zapas czasu ułatwia przejazd przez wodę bez gwałtownego hamowania i nerwowych korekt.
• Obserwacja nawierzchni „w dal”: patrz dalej niż przed maską, aby wcześniej wykryć większe kałuże (także po bokach jezdni) i odcinki, gdzie może gromadzić się woda.
• Omijanie kałuż i kolein: gdy to możliwe, nie wjeżdżaj w miejsca, w których zalega woda. Koleiny mogą utrzymywać wodę także po ustaniu opadów, dlatego „wygląda już na sucho” bywa mylące.
• Wyłączenie tempomatu podczas jazdy w deszczu: jeśli tempomat jest aktywny, wyłącz go lub zrezygnuj z niego w razie potrzeby; tempomat może utrzymywać prędkość mimo zmieniających się warunków.

Opony i ich przygotowanie przed sezonem oraz weryfikacja ciśnienia

Przed jazdą w deszczu ocena, czy opony potrafią skutecznie odprowadzać wodę, ma znaczenie dla ryzyka ograniczenia kontaktu opon z nawierzchnią. Skupia się to na trzech elementach: bieżniku (rowkach), ciśnieniu oraz ogólnym stanie opon.

• Bieżnik i rowki: minimalna dopuszczalna głębokość bieżnika to 1,6 mm. Przy tak zużytym bieżniku skuteczność odprowadzania wody jest często wyraźnie mniejsza niż w przypadku nowej opony, a zużyty bieżnik może zwiększać ryzyko powstania poduszki wodnej.
• Ciśnienie w oponach: regularnie kontroluj je, bo zbyt niskie ciśnienie może obniżać zdolność opony do pracy przeciw popychanej wodzie. W razie spadku względem zalecanego ciśnienia ryzyko uniesienia na poduszce wodnej rośnie.
• Stan opon: sprawdź, czy nie ma pęknięć i wybrzuszeń oraz czy koło zapasowe ma właściwe ciśnienie i dobry ogólny stan.

Element	Na co zwrócić uwagę	Znaczenie dla odprowadzania wody
Bieżnik	Nie schodź poniżej 1,6 mm	Zużyty bieżnik ma gorszą skuteczność odprowadzania wody i może sprzyjać powstaniu poduszki wodnej
Ciśnienie	Kontroluj co najmniej raz na miesiąc	Prawidłowe ciśnienie może zmniejszać ryzyko utraty kontroli na mokrej nawierzchni; zbyt niskie zwiększa to ryzyko
Stan opon	Pęknięcia, wybrzuszenia i ogólny stan (także koła zapasowego)	Uszkodzenia mogą pogorszyć pracę opony i jej zdolność do utrzymania przyczepności na mokrym
Ustawienia kół	Kontrola zbieżności i wyważenia w ramach regularnego utrzymania auta	Stabilna geometria może wspierać utrzymanie właściwego kontaktu opon z nawierzchnią

Do przygotowania opon na sezon deszczowy pasuje cykliczna kontrola, bo zarówno zużycie bieżnika, jak i spadki ciśnienia są procesami postępującymi. Regularnie sprawdzaj głębokość bieżnika i ciśnienie — szczególnie przed okresem gorszej pogody.

Jak zachowują się systemy wspomagania (ABS/ESP/ASR) i tempomat w deszczu

W deszczu ryzyko aquaplaningu rośnie, gdy opona nie nadąża z odprowadzaniem wody spod kół. W takiej sytuacji kierowca może odczuwać, że auto gorzej utrzymuje kierunek i wymaga większej siły sterowania. Systemy wspomagania (ABS/ESP/ASR) oraz tempomat nie „naprawiają” przyczepności, ale mogą wpływać na to, jak pojazd zachowuje się podczas ograniczonego kontaktu opon z nawierzchnią.

• ABS: jeśli pojazd ma ABS, przy hamowaniu może wspierać zachowanie kontroli nad torem jazdy i utrzymanie sterowności. Jednocześnie warto unikać gwałtownego, agresywnego hamowania.
• ESP/ASR: traktuj je jako systemy wspomagające stabilność i utrzymanie trakcji. W warunkach ograniczonej przyczepności (np. przy ryzyku aquaplaningu) ich możliwości mogą być ograniczone, dlatego priorytetem pozostaje bezpieczna prędkość i styl jazdy dopasowany do sytuacji.
• Tempomat: jeśli tempomat jest aktywny, rozważ jego wyłączenie w deszczu. Utrzymywanie zadanej prędkości może utrudniać bieżące dostosowanie do spadku przyczepności i zwiększać ryzyko nieadekwatnych reakcji auta.

W praktyce w deszczu zwykle istotne jest, by nie utrwalać prędkości na tempomacie i unikać gwałtownych manewrów hamowania, gdy opony mają ograniczoną możliwość odprowadzania wody. Jeśli masz wątpliwości co do stanu opon, ciśnienia lub zachowania układu jezdnego w deszczu, warto omówić to z mechanikiem.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Jakie są najczęstsze symptomy ostrzegające przed zbliżającym się aquaplaningiem?

Aquaplaning daje charakterystyczne odczucie zmiany zachowania auta i pracy układu jazdy. Jednym z pierwszych sygnałów bywa wyraźnie mniejszy opór kierownicy: ruchy kierownicą nie przekładają się na zmianę toru jak wcześniej, a kierownica może zaczynać obracać się samoczynnie. Innym objawem jest nagłe zwiększanie obrotów silnika przy jednoczesnym braku wyraźnego wzrostu prędkości pojazdu. Podczas aquaplaningu może też pojawić się dryf tylnej części nadwozia, a w autach z systemem ESP może zaświecić się kontrolka sygnalizująca jego działanie. Kierowca może odczuwać także szybkie sunięcie po tafli wody, jakby auto „płynęło”. Objawy te zwykle pojawiają się, gdy opony tracą zdolność efektywnego odprowadzania wody.

Jak postępować, gdy aquaplaning wystąpi na zakręcie lub podczas wyprzedzania?

Reakcja na aquaplaning powinna zależeć od rodzaju napędu. Dla samochodów z napędem na przednie koła, zacznij zwalniać i skręć w kierunku przeciwnym do poślizgu. W przypadku napędu na tylne koła, przyspiesz i skręć w przeciwnym kierunku. Dla napędu na cztery koła kieruj się w stronę poślizgu, a po odzyskaniu przyczepności skręć w przeciwnym kierunku.

W zakręcie, szczególnie niebezpieczny bywa poprzeczny aquaplaning. W takiej sytuacji ogranicz gwałtowne ruchy i delikatnie koryguj kąt skrętu, aby nie destabilizować auta przy powrocie przyczepności.